Ne cevap verilir? Tabii ki “Mutluyum yavrum” gibi cevaplar…

Sanırım benim hâlâ kızgın olup olmadığımı buradan anlıyor sıpa…

Zaten kızgınlık falan kalmıyor bende de.

Bu aralar babayla arası nahoş. Yanına gelince istemiyor arada. Serhan da üzülüyor doğal olarak.

Geçen akşam yine “uyuma-ma” çalışmalarımızdan birinde yattık yan yana, konuşuyoruz. “Kızım, baban sen böyle davrandığında üzülüyor, seni sevmek istiyor o” dedim bir ara. Duru da “Tamam anne bir daha evet diycem” dedi:) Yani evet demeyi uyumlu olmayla eşdeğer tutuyor. Ben de “Yani evet demen gerekmez her şeye, sadece baban yanına geldiğinde ona git demezsen daha mutlu olur, o seni çok seviyor” dedim. Durdu, “Biliyorum anne” dedi olgun bir insan gibi…

Bunun yanında şöyle şeyler de oluyor. Bana bazı kelimelerin İngilizcesini soruyor aklına geldikçe. Geçen gün “Karınca ne demek anne” dedi. Ben de bilmiyorum, “Bilmiyorum kızım” dedim. “Babam bilir ama, ona sorarım” dedi sonra:) Babasını bilir kişi ilan etmiş kafasında…

Bazen onun çok “büyük akıllı” olduğunu düşünüyorum. Sanki hiç çocuk değilmiş gibi. Biz ona değil de o bize öğretiyormuş gibi…

Durucum, canım kızım, sorduğun soruya cevap veriyorum: Tabii ki mutluyum, senin gibi bir çocuğa sahip olduğum için çok ama çok mutluyum… Kızdığıma bakma, o kızgınlığımda bile bana neler neler öğretiyorsun, bilemezsin… Benim cüssesi minik, aklı büyük yavrum…

Serhan’ın iş yerinden arkadaşı Pınar doğum yapmıştı. 40 gün geçmiş üzerinden.

Duru’dan endişeliydim. Biraz kıskançlık yapıyor çünkü. Kucağıma alınca hemen kendi de uzanıyor onu kucağıma almam için.

Gittiğimizde uyuyordu Esincik. Yumuk yumuk, nasıl tatlı… Epey uyanmadı. Öylece seyrettik, tabii ki fotoğraflarını da çektim. Pınar’a annelik çok yakışmış, güzel prensesi doğurunca daha da güzelleşmiş.

Uyandığında kucağıma aldım onu, mis gibi kokuyordu. Duru hiç tepki göstermedi. Herhalde bebek olduğu için kendine rakip görmedi Esinciği:)

Serhanın kucağında yine uykusu geldi, en son babasının kucağında tekrar uyudu, huzurlu huzurlu…

Duru çok sakindi. Orada iki tane at biblosu vardı, çok sevdi onları, onlarla oyalandı.

Hiç huzursuzluk çıkarmadı. Bir tane 4 yaşında arkadaş gelince de dünyalar onun oldu. Elinden tutup sahiplendi hemen. Bir ara baktım arkadaşını arıyor. Meğerse bizimki kızcağızı çok koşturmuş o da yorulup saklanmış Duru’dan:)

Bu resmi de orada çektim, güzel çıkmış.

Esin melek gibi… Çok sevdim onu. Duru’nun her yaşı, her hali çok güzel. Fakat bu küçük bebek özlemim geçmeyecek galiba…

Yaradan bahtını açık etsin, sağlıklı ve uzun bir ömür yaşasın annesi, babası ve sevdikleriyle birlikte…

Maşallah diyorum son olarak…

Öyle olunca da Duru’ya gün doğdu tabii.

Çok seviyor Emir’i, Emir de onu…

Birlikte iyi vakit geçiriyorlar. Gidip gidip sarılıyor Duru abisine.

Akşamları saklambaç oynuyoruz üçümüz. Biraz “ince” olunca, hiç umulmadık yerlere saklanıp birden çıkarak şaşırtabiliyorum onları:) Özellikle Emir için hem eğlenceli hem korkutucu bir oyun oldu bu:)

İki kere de kurabiye yaptık birlikte. Önce eller yıkandı,  sonra hamurun başına oturuldu. İlkinde kalıplı kurabiye yaptık. İkincisinde yuvarlayarak şekil verdik. İkinci deneme biraz “asabi” geçti. Duru sadece kendi yapmak istiyordu çünkü. Neyse, biraz bağırış çağırışla orta yolu bulduk. Duru’nun yuvarlak kurabiyeleri “misket ve nohut” büyüklükleri arasında gidip geldi:) Emir’in verdiği şekilleri anlatmak istemiyorum, muzur çocuk:)

Öyle böyle oyalandık işte hep birlikte. Güzel ve çabuk geçti. Umarım Emir de mutlu ve memnun olmuştur bizimle birlikte olmaktan…

Hava da güzeldi, evde oturulur muydu, oturulmazdı tabii…

Parka gittik…

Sarı kedi bizi takip etti.

Güneş de…

Soğuk üşüttükçe güneş içimizi ısıttı…

Bebe eğlendirildi, sonra eve dönüldü.

Güzel bir gün geçirildi…

Aklımda sarı kedi-m-ler ve yaşadıkları keyifli anlar kaldı…

Yeni yeni “oyun hamurundan yemek yapma” oyunu oynuyor. Oyun hamurunu alıp elleriyle parçalayıp minik tenceresine koyuyor. Onu pişiriyor. Ben onun çocuğu gibi “Anne karnım acıktı” diyorum. Gülerek bana bakıyor “manyak mıdır nedir” dercesine:) “Daha pişmedi, çiğ bu anne” diyor. Yemek için hamle yapınca “Yenmez o, oyun hamuru” deyip ikaz ediyor beni.

Geçenlerde yine bir kurabiye yapım atölyesi gerçekleştirdik:) Bu seferki daha iyi sonuç verdi, tarif iyiymiş. İpek hanım’ın Çiftliği’nden keçi boynuzu tozu almıştım, keke, kurabiyeye katmak için. Kakao yerine kullanıldığını duymuştum. Ama ne mümkün… Keçi boynuzu tozu katmıştım geçen seferkine, çok kötü oluyor tadı. Sanırım keçi boynuzu tozları elimde patlayacak:(

Neyse, bu sefer hamuru kendi açtı, kalıbını bastı. Daha başarılı bir denemeydi. Bazen parmaklarıyla “mıncırsa” (ezme, ufalama eğilimi), vıcık ellerini masaya güzelce silse de tekrar olaya dahil edip kaldığı yerden devam etmesini sağladım:) Eline de yakışıyor…

Resimler anlatsın biraz da…