Piyano çalışmaları

Burcu öğretmen birkaç ödev vermiş çalışmak için. Biz de çok zorlamadan, oyunla falan çalıştırıyoruz Duru’yu. Dün piyanonun başına oturduk. Serhan da var, sonuçta konservatuvar mezunu, onun mutlaka olması lazım… Biraz çaldı Duru, sonra zor geldi, ben de göstermek istedim nasıl olacağını. Bu sefer küstü. Hadi bakalım, eski haline nasıl döndüreceğiz… Bu aralar öyle bir şey de var, kimsenin bir şey yapmasını istemiyor.

Kafayı çalıştırdım. Havuç soymuştum yesin diye, atlara olan sevgisi de malum. Serhan at gösterisi seyretmeye gelmiş bir seyirci gibi oldu. Ben de Duru’yu at yaptım, “Bakın bu güzel at nasıl da piyano çalıyor, seyretmek isteyen ücretini ödesin, gösteri başlıyor” falan dedim. Baktım bizim kız gülüyor, hemen at havasına girdi:) Anladım ki doğru yoldayız. Sonra parçayı çalmaya başladı. Alkışladık, havucunu verdim ağzına ödül olarak, o da kişnedi:)

Yani demem o ki çocuk psikolojisi çok değişik. O yüzden piyano öğretmeninin mutlaka pedegojik formasyon almış olması gerekiyor. Biz hasbelkader bulduk bu yöntemi, fakat yarın nasıl oturturum, nasıl daha sabırlı olabilirim, onu nasıl motive ederim bilemiyorum. Biraz sabırsızlık var bende, ona hemen yardımcı olayım istiyorum, o da bozuluyor buna. Daha çok küçük tabii, yine de çok iyi. Nota değerlerini bilmek, onları saymak ve notadan görüp çalmak hiç kolay değil. Zorlanınca da haliyle küsüyor, kızıyor… Öğretmenine de danışacağım yarın…

4 yıl

duruneleryapiyor.com 4. senesini tamamladı. Her ne kadar siteye uzun süredir yazı girmesem de kendim word dosyasına yazıyordum. Bunların her biri hatıra niteliğinde. Önemli. İleride okuyunca neler hissedecek kimbilir Duru…

Şimdi birazcık siteye tekrar yazma hevesim geldi. Kadriye Öğretmen’le konuşmam da etkili oldu, teşekkür ediyorum buradan kendisine.

Bakalım daha ne kadar gider bilemem ama öyle böyle 4 yıldır yazıyorum. İyi, kötü, mutlu, ağlamaklı, komik, şaşırtıcı, duygulu bir sürü şey var burada. Hepsi kızım için…

Duru’nun okul durumu

Eveeet, artık tarihi tutturdum. Bugün yazdım bu yazıyı…

Duru eski haline döndü gibi. Sabahları mutlu kalkıyor. Kahvaltısını güzel yapıyor. Öğlen yemeğini çok güzel yiyor. Bizi kapıdan güzel uğurluyor. Ne değişiklik oldu da Duru böyle oldu, inanın bilmiyorum…

15 gün önce Cumartesi Serhan’ın halasının kızı, yani kuzeni Serap’a gittik, kendisi psikolojik danışman. Bir anaokulunda da hem pedegog hem de müdür. Duru’daki bu halin nedenini merak ettim. Her şey normalmiş neyse ki, bize düşen görev onunla bol bol konuşup kılavuzluk yapmak… Okul ortamı mücadele gerektiren çetin bir ortam ne de olsa. Evde kendini bir kalede gibi emin ve korunaklı hissediyor. Dolayısıyla okul ortamı onu strese sokuyor. Onunla bol bol duygular üzerine konuşarak bu işin üstesinden gelinebilirmiş. Bu yaşlar korkunun görüldüğü yaşlarmış. Mesela karanlık korkusu varsa gölge oyunu oynayın dedi Serap, böylece daha kolay atlatılıyormuş. İşin uzmanına danışmak başka, çok da güzel ilgilendi sağ olsun, teşekkür ediyorum…

Şimdilik fırtınalı hava sakinledi. Biraz uzun sürdü ama sonu iyi… Umarım bu böyle gider…

Serhan’ın doğum gününde bir arada…

8 Şubat 2014, Cumartesi

Epeydir toplanmamıştık maaile. Serhan’ın doğum günü vesilesiyle bir araya geldik, bizim evde buluştuk.

Ablam yurtdışında olduğu için gelemedi. Selin’le de geçen hafta kutlamıştık…

Sabahtan başladım hazırlıklara. Önce zeytinyağlılar.

Duru saat 2 gibi babasıyla piyano dersine gitti. Ben de tam gaz hazırlıklara devam ettim. Annem diş sorunu nedeniyle diş hekimi arkadaşıma gitmişti. O da gelince çalışmalar hız kazandı.

Serhan anneleri alıp gelecekti. Duru ile dersten sonra oraya gittiler. Ben de yapacaklarımı bitirmiş gibiydim. Saat 7 gibi geldiler.

Duru geldiğinde biraz kapris yaptı bana. Arada böyle canıma okumalar oluyor:) Piyano dersi çok güzel geçmiş. Keşke sen de gelebilseydin deyip boynuma sarılıp ağlamaya başlamasın mı… Neyse, haftaya gelirim falan dedim. Biraz da yorulmuş anlaşılan, vidaları gevşemişti Duru’nun…

Sohbet, muhabbet, yemek… Hediye faslı derken çabuk geçti zaman. Aileyi uzun bir aradan sonra yine bir arada görmek güzeldi. Gecenin sonunda yorgun fakat mutlu bir kadındım:)

İyi ki doğdun Serhanım, doğdun da hem güzel bir yuvamız hem de muhteşem bir kızımız oldu…

 

 

Duru’dan al haberi

5 Şubat 2014 

Bu aralar evde ne olup bitiyorsa okulda anlatıyormuş bizim küçük hanım:)

Cumartesi aileyi toplayıp Serhan’ın doğum günü kutlamasını yapacağız bizim evde. Bugün öğretmeniyle konuştum, herkesi doğum gününe çağırıyormuş. Sokak ismini de söylüyormuş. Sonunda açıklama yapmak zorunda kalmış Kadriye Hanım çocuklara:)

Güzel şeyler duydum yine öğretmenimizden, gururlandım. Sabahki uygulamaya ara veriyoruz. Duru ağlamadan gittiğinde gülen surat çizip çantasına koyuyordum, Kadriye Öğretmen de onu oradan alıyordu. Fakat bu sabah elinde olmadan ağladı biraz, ben de çizmek istemedim, hiçbir şey koymayalım bugün dedim, daha çok ağladı, öğretmenine mahçup olmak istemedi herhalde. Baktım stres oluyor, kendi haline bırakacağız yavruyu.

Evet, her şeyi ama her şeyi anlatıyormuş Duru. Kendisi için önemli olan her şeyi, heyecanlandıran, mutlu eden…

Dün piyano geldi, kurulurken yerinde duramıyordu Duru, baba deseniz ondan heyecanlı. Güzelmiş, inşallah hayırlı uğurlu olur kızım için…

Bugün babasıyla oturup çalışacaklar ilk defa, ben bile heyecanlanıyorum, belki ben bile öğrenirim kendi kendime…

Arama
Son Yorumlar
Lilypie - Personal pictureLilypie Second Birthday tickers